Ciemność jest dla większości ludzi przerażająca i unikają poruszania się w niej. Cienie i dźwięki pełne nieznanego budzą w nas zwierzęcy strach odziedziczony po naszych przodkach żyjących w jaskiniach. Po drugiej stronie stoją jednak traperzy, przyrodnicy, ratownicy i służby mundurowe, dla których ciemność jest oczywistym środowiskiem pracy, tak samo jak jasny dzień dla zwykłego człowieka. Ci ludzie mają specyficzne potrzeby, które trzeba szczegółowo poznać. Marka Fenix rozumie ich bardzo dobrze, dzięki czemu stworzyła model latarki ręcznej TK16 V2.0, przeznaczonej przede wszystkim dla służb mundurowych, ale nie tylko dla nich. O tym, że chodzi o coś więcej niż tylko latarkę ręczną, opowiemy sobie w artykule.
„Życie jest albo odważną przygodą, albo niczym.” Helen Keller
O Fenixie
Historia marki FenixLight Limited rozpoczęła się w 2001 roku w Chinach. Od początku za priorytet postawiła sobie wysoką jakość i wytrzymałość, i trzyma się tej zasady do dziś. Jej produkty znają użytkownicy w ponad 100 krajach. Nie chodzi przy tym o wąską grupę ludzi. Fenix jest synonimem niezawodności dla służb ratowniczych i mundurowych, poszukiwaczy przygód i milionów zwykłych turystów. I nic dziwnego. Jeśli potrzebujesz mocnego i niezawodnego światła, nie ma znaczenia, czy pracujesz w zakładzie przemysłowym, walczysz z przestępczością, zdobywasz góry, czy tylko delektujesz się nocnymi przejażdżkami rowerem. Fenix ma to, czego potrzebujesz. Granice jego produktów wyznaczają tylko granice samego użytkownika.
Moc w małym opakowaniu
Żebym nie tylko zachwycał się jakością, przejdźmy do faktów w twardych liczbach.
Maksymalna moc TK16 to imponujące 3100 lumenów. Na ten poziom jest ustawiony również stroboskop. Zasięg na maksymalnym trybie wynosi ok. 380 metrów. Światła drogowe naszej starej Fabii wyglądały przy tych parametrach i jasnym białym świetle jak lampa naftowa :).
TK-kę zasila akumulator Li-ion 5000 mAh typu 21700, który jest w zestawie. Akumulator można wygodnie naładować także przez wbudowane złącze USB-C. Dioda LED to Luminus SST-70 o żywotności 50000 godzin świecenia. 
Łącznie latarka TK16 ma 6 trybów. Maksymalny czas świecenia zależy od ustawionej mocy.
- 3100 lumenów (2,66 godz.) - Kontrola szerokiego otoczenia, poszukiwania w otwartym terenie, stroboskop. Zasięg ok. 380m.
- 1000 lumenów (2,8 godz.) - Kontrola średniego dystansu, np. otoczenia domku. Zasięg ok. 220m.
- 350 lumenów (8,3 godz.) - Idealny do mniejszych hal i parków. Zasięg ok. 120m.
- 150 lumenów (19,2 godz.) - Najczęściej używany tryb do oświetlania bliskiego otoczenia podczas biwakowania czy kontroli małych pomieszczeń. Zasięg ok. 80m
- 30 lumenów (43,3 godz.) - Odpowiedni przy awarii prądu w domu czy do oświetlenia małych pomieszczeń. Zasięg ok. 40m.
- Stroboskop
Latarka ma pamięć i włącza ostatnio ustawiony tryb, z wyjątkiem stroboskopu. Odpadło więc irytujące przeklikiwanie przy każdym włączeniu. 
Włączanie i przełączanie trybów
Wytrzymałość to połączenie kilku elementów
- bezpiecznik termiczny chroniący przed przegrzaniem
- zabezpieczenie przed odwrotnym włożeniem baterii
- akumulator umieszczony między dwiema sprężynami do użytku podczas strzelania
- korpus z lotniczego utwardzanego aluminium
- odporność na upadek z 1m
- korpus odporny na zarysowania - Type III hard anodized
-
wodoszczelność do 2 m - standard IP68
Wymiary i waga latarki
- Długość 14,3 cm
- Średnica głowicy 3,4 cm
- Średnica korpusu 2,54 cm
- Waga jest w stosunku do mocy znikoma – 184g razem z akumulatorem
Zastosowanie taktyczne
Liczby więc mamy. Zobaczmy, jak TK-ka poradziła sobie w praktyce.
Poza zwykłą pracą moim głównym terenem działania jest otwarty krajobraz i lasy łęgowe. Na łonie przyrody spędzam znaczną część wolnego czasu, czy to przy bushcrafcie, klasycznej turystyce, czy z żoną przy odłowach nocnych ptaków drapieżnych. Jednocześnie jestem też strzelcem i zajmuję się ochroną osobistą, więc oceniłem TK16 z kilku punktów widzenia.
Na niebezpieczne chwile…
TK-kę noszę co prawda jako latarkę EDC, jest jednak idealna przede wszystkim dla policji, wojska i agencji ochrony. Jak na swoją moc jest stosunkowo mała, nie jest to jednak latarka, którą schowasz pod koszulką.
Dla lepszego wyobrażenia – tubus latarki bez części ze światłem ma podobną długość jak magazynek do Glocka 19. 
Porównanie wielkości tubusu z magazynkiem Glock 19
Latarka ma na końcu wolframowe kolce. Są zaprojektowane do rozbijania szkła, na przykład w samochodzie. To świetna pomoc, jeśli spędzasz dużo czasu w podróży, czy to komunikacją publiczną, czy samochodem.
Podczas podróży pociągiem zdarzyło mi się już, że na przejeździe zderzyliśmy się z ciężarówką, która na nim utknęła. Latarka z takimi kolcami bardzo by mi się wtedy przydała, bo przez zablokowane drzwi nie mogliśmy dostać się do kierowcy ciężarówki. Jedyną szybką możliwością były okna.
Kolce w połączeniu z duralowym korpusem latarki są dobrym pomocnikiem także w sytuacjach samoobrony, gdzie przy uderzeniach skutecznie zastąpią kubotan. 
Wolframowe kolce latarki Fenix TK16
Przy trzymaniu od początku zakłada się chwyt odwrotny. Oba włączniki znajdują się bowiem w tylnej części i obsługuje się je kciukiem. To typowy chwyt w służbach mundurowych, gdzie ręka jest w górnej pozycji obronnej, a jednocześnie umożliwia wygodną manipulację przy chwycie krzyżowym, w którym o rękę z latarką opiera się druga ręka z krótką bronią. Napastnik jest więc cały czas oślepiony światłem, a strzelanie z krótkiej broni jest dokładniejsze, mimo że broń trzyma tylko jedna ręka.
Na Glocku mam kolejnego Fenixa GL22 z laserem, gdzie osobna latarka nie jest mi już potrzebna. Do mojego dwucalowego rewolweru jest jednak ten chwyt w połączeniu ze światłem wręcz idealny.
W rękawicach szesnastka świetnie leżała w dłoni i świetnie się ją obsługiwało. Wyraźniejsze mogłoby być jednak radełkowanie na korpusie. Bez rękawic, w mokrych i zmarzniętych dłoniach chwyt był już trochę niepewny. 
Stroboskop obsługuje się osobno mniejszym włącznikiem, dzięki czemu strobo jest natychmiast dostępne. Przy natężeniu 3100lm ( 5500-6500 K) każdy po drugiej stronie latarki przeżyje ciężkie i mocno dezorientujące chwile. To świetny wybór nie tylko do obrony domu, ale też do zatrzymywania podejrzanych osób. Silny efekt stroboskopu często wystarcza, aby sytuacja nie eskalowała i nie były konieczne bardziej agresywne formy obezwładnienia.
Umiejscowienie włącznika zwiększyło wszechstronność zastosowania TK16. W kilka sekund możesz prostą wymianą końcówki dodać do latarki zdalny włącznik z kablem. Latarkę można wtedy za pomocą montażu zamocować na łożu długiej broni. Stabilność styku akumulatora zapewniają sprężyny na każdym końcu. Światło więc nie traci kontaktu ze źródłem zasilania nawet przy silnych wstrząsach podczas strzelania.
Oprócz zdalnego włącznika można uzupełnić latarkę wieloma akcesoriami. Najbardziej zainteresowały mnie filtry i dyfuzory.
Czerwonego filtra używam często. Mocuje się go prostym nasunięciem, ponieważ jest wyprofilowany pod głowicę latarki. Zwierzęta widzą czerwone światło inaczej niż ludzie i jest dla nich mniej uciążliwe. Jednocześnie wzbudzam w otoczeniu mniej uwagi niż z jasnym białym światłem. Na biwak z kolei bardziej odpowiada mi filtr w kolorze zielonym. 
Użycie czerwonego filtra w terenie
Dobrym dodatkiem jest też dyfuzor. Dyfuzor jest uniwersalny dla kilku modeli, dlatego trzeba go mocniej docisnąć na głowicę. Dyfuzor rozprasza światło na boki i z latarki masz wyjątkowo mocną lampę.
Wyposażenie w przyszłości na pewno uzupełnię o stożek sygnalizacyjny. Przyda się nie tylko w przypadku wspomnianych nieprzyjemności podczas jazdy samochodem, ale także w sytuacjach awaryjnych podczas wędrówek. Czerwony stożek przy natężeniu 3100lm jest wręcz idealny do sygnalizacji dla śmigłowców ratowniczych i wyraźnego oznaczenia swojej pozycji, ze stroboskopem lub bez niego. Widać cię bowiem nawet pod gęstą roślinnością, a na wzgórzach czy w otwartym terenie świecisz na kilometry. Nie muszę więc niepotrzebnie nosić ze sobą flar sygnalizacyjnych.
Zastosowanie w terenie
Prognoza pogody zapowiada brak wiatru i zachmurzone niebo. Idealne warunki. Szybko więc sprawdzić sprzęt, baterie, zestawy do odłowu i nie zapomnieć o ciepłych kalesonach. Wybieramy odpowiednią lokalizację i ruszamy. Jestem członkiem grupy roboczej zajmującej się badaniem i monitoringiem sów. Wieczory, a czasem i całe noce wolnego czasu spędzam w ciemności otwartego krajobrazu, a szesnastka zawsze idzie ze mną.
Pracujemy w specyficznych warunkach, które stawiają określone wymagania wobec ekwipunku. Monitoring odbywa się głównie podczas migracji, czyli od jesieni do wiosny. Pracujemy w wilgoci i niskich temperaturach, które nadmiernie obciążają wyposażenie. Miejsca odłowu są często oddalone od siebie o kilkaset metrów, w opuszczonych lub trudniej dostępnych miejscach.
W połączeniu z moimi pozostałymi militarnymi hobby TK16 była oczywistym wyborem. Lubię bowiem, kiedy wyposażenie jest wszechstronne. TK-kę dzięki zasięgowi ponad 300m używam do kontroli szerszego perymetru, a jako latarkę czołową mam HM51R Ruby V2.0.
Dzięki wspomnianemu zasięgowi, oprócz wyraźnej poprawy świadomości sytuacyjnej, łatwiejsza stała się też praca. Poruszanie się nocą po stepie potrafi być skomplikowane. Trawa jest przeważnie mokra i sięga do kolan. Pod nią kryją się wyboje i oblodzone kamienie. Przy obecnym zasięgu mogę sprawdzić miejsce odłowu z daleka, bez niepotrzebnego zbliżania się do niego. Mam jednocześnie przegląd zwierzyny w okolicy. Ostatnie, czego bowiem potrzebujesz w środku ciemnej nocy, to zwierzyna płowa w sieci do odłowu, spotkanie z dzikiem z bliskiej odległości albo przyłapanie kłusownika z kilku metrów.
Po uzupełnieniu wyposażenia o Fenixy odpadło jedno uciążliwe zadanie. Akumulatory w szesnastce i w Ruby działają wystarczająco długo. Ładuję je więc mniej więcej co 3. wyjazd. Oszczędza mi to mnóstwo czasu i dźwigania zapasowych baterii.
Diody LED w latarkach o mocy ponad 3000lm mają swoją specyfikę, z powodu której Fenix wyposażył je w bezpiecznik termiczny. Światło przy maksymalnej mocy szybko nagrzewa się bowiem powyżej 60 stopni. Bezpiecznik sprawia, że latarka automatycznie obniży moc o 1 tryb, dopóki temperatura nie spadnie do akceptowalnego poziomu.
Przy temperaturze zewnętrznej około 5 stopni latarka obniżyła maksymalną moc po 25-30 sekundach. Wydaje się, że to mało, trzeba sobie jednak uświadomić, że chodzi o wysokie natężenie, które większość użytkowników włącza tylko na krótki czas. Ta „przypadłość” jest taka sama we wszystkich wyjątkowo mocnych latarkach, bez względu na producenta.
Wytrzymałość szesnastki przydała mi się pod każdym względem. Nie ma znaczenia, czy mam ją w zamkniętym etui, otwartej ładownicy, czy tylko zawieszoną na pasku chest riga. Bez względu na pogodę czy temperaturę zawsze mogę na niej polegać i działa tak, jak powinna. Nie przeszkadzają jej wstrząsy, upadki na zamarzniętą ziemię ani wilgoć i temperatury poniżej zera. Po włączeniu świeci bez zbędnego przeklikiwania trybów, świeci dobrze i świeci długo. Więcej od porządnej latarki nie wymagam.
TK16 V2.0 zdobyła moje pełne zaufanie, tak samo jak jej krewniacy HM51 Ruby V2.0 i GL22. Rodzina Fenixów w naszym domu na pewno będzie się tylko powiększać.
Jeśli należysz do ludzi, którzy nie boją się wejść w niezbadaną ciemność, czy to z powodu pracy, czy osobistej pasji, TK16 V2.0 jest kompanem dla ciebie. Pójdzie z tobą w nieznane i razem będziecie znosić niepogodę otaczającego środowiska. Jedną z najważniejszych rzeczy w takich chwilach jest bowiem pewność, że możesz polegać na wyposażeniu tak samo jak na swoim partnerze. Tylko tak możesz efektywnie i bezpiecznie wykonywać zadania i doprowadzić wszystko do pomyślnego końca.
